ไปเที่ยวบ้านคุณตาคุณยาย

วันที่ 12 มิถุนายน 2550

หลังจากที่ผมออกมาดูโลกได้ 5 วันก็ได้เวลาที่ผมกับแม่จะกลับบ้านแล้วครับเมื่อวานนี้พ่อผมไปแจ้งเกิดที่เทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ แล้วก็เอาชื่อของผมเข้าทะเบียนบ้านที่สมอทอดแล้วก็กลับมาหาผมที่โรงพยาบาลนอนกับแม่แล้วก็ผม พอหมอมาบอกว่าผมกับแม่กลับบ้านได้พ่อกับยายก็เตรียมของใหญ่เลยครับพ่อผมบอกว่าของเยอะมาก ตอนมามีแค่ตะกร้าใบเดียวเองผมไปถึงบ้านคุณยายคุณตาตอน 11.30 น. คุณพ่อกับคุณยายนั่งไปที่กะบะหลังรถพอถึงบ้านคุณตาคุณยาย ขาคุณพ่อของผมไหม้เลย (ก็อยากใส่กางเกงขาสั้นเองนิครับ)

พอมาถึงบ้านคุณตาคุณยายผมก็เนื้อหอมยิ่งกว่าเดิมอีก คุณตา ลุงเดช ป้าจอย มาหาผมไม่เว้นแต่ละวันทุกวันต้องหอมผมก่อนไปทำงาน แล้วก็พอกลับมาจากทำงานก็หอมผมจนแก้มผมช้ำไปหมดแล้วแต่ไม่เป็นไรหรอกครับก็ทุกคนเขารักผมนี้ครับ

พอตอน 16.30 น. พ่อผมก็ต้องกลับไปบ้านแล้วเพราะในวันรุ่งขึ้นต้องไปทำงานต่อ

หลังจากหยุดมาดูแลผมกับแม่หลายวันแล้ว คุณพ่อไม่อยากกลับบ้านเลยง้อแง้ ดูผมแล้วดูผมอีก อยากอุ้มก็อยากอุ้มแต่ก็ยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ดี

พอลุงเดชไปส่งคุณพ่อ ผมกับคุณแม่ก็ต้องอยู่กับคุณตาคุณยาย เพื่อพักฟื้นตัวกันคุณพ่อผมโทรมาหาผมทุกวันเลย คุณแม่ก็เล่าวีรกรรมเด็ด ๆ ของผมให้คุณพ่อฟังอยู่เรื่อย ๆไม่ว่าจะเป็นตอนที่ผมถีบตัวของผมเองจนกระเด็นไปตั้ง 10 - 20 ซม. แน่ะ หรือตอนที่ผมฉี่พุ่งปี้ด ๆ จนถูกป้าจอย
หรือตอนที่ผมยิ้มเก่ง หัวเราะได้ เป็นยังไงล่ะครับวีรกรรมผมเด็ดไหมล่ะครับ