ลืมตาดูโลก

วันที่ 8 มิถุนายน 2550
ผมเด็กชายพงศธร เดชะรัตนางกูรหรือน้องดาต้า
หรือที่อาม่าผมเรียกว่ากิมฮ่ะ
ได้ออกมารายงานตัวกับพ่อ แม่ ย่า ตา ยาย แล้วครับผมออกมาดูโลกมาด้วยน้ำหนัก 2,280 กรัม ส่วนสูง 46 เซนติเมตร ณ โรงพยาบาลเพชรบูรณ์ เวลา 10.06 น.

ตอนแรกผมก็ว่าผมจะออกมาใกล้ ๆ บ้านแหละเพราะสงสารแม่กับพ่อ จะได้ไม่ต้องลำบากแต่เพราะว่าโรงพยาบาลแถวบ้านผมเลือดหมด ก็เลยต้องถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเพชรบูรณ์

ตอนแรกใคร ๆ ที่เห็นก็บอกว่าผมเหมือนกับพ่อผมตรงจมูก แต่ตอนนี้ใครๆ ก็บอกว่าผมหน้าเหมือนแม่

วันที่ผมออกมาดูโลกนั้นแม่ผมตื่นเช้า ตี 5.45 น. พอลงจากเตียงก็ได้ยินเสียงดังโป๊ะ
แล้วน้ำคล่ำก็ออกมา แม่ก็เรียกพ่อผมเลยครับ แม่เล่าให้ผมฟังว่าพ่อเด้งจากเตียงออกไปเตรียมของ
ใหญ่เลยมือสั่น ปากสั่นทำอะไรไม่ถูกเลย เพราะตื่นเต้นมากแต่ก็เตรียมของจนเสร็จ
ระหว่างที่พ่อเตรียมของแม่ก็ไปอาบน้ำ หลังจากที่พ่อกับแม่อาบน้ำเสร็จก็ไปลุยไปโรงพยาบาล
ด้วยมอเตอร์ไซต์คู่ชีพถึงโรงพยาบาลตอน 6.20 น.

แต่ก็ต้องถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลเพชรบูรณ์ก็เพราะเหตุผลที่เล่ามาตั้งแต่แรกนั้นแหละครับ

พ่อแม่กับผมไปถึงโรงพยาบาลเพชรบูรณ์ตอน 8.00 น.แม่ก็เข้าห้องตรวจเลยครับ
ส่วนพ่อก็ไปทำบัตรทำเรื่องเข้าโรงพยาบาลของผมก็แม่

พอตอน 10.06 ผมก็ออกมาลืมตาแป๋วดูโลกแล้วครับ
ตอนผมออกมาจากห้องผ่าตัดคุณพ่อผมไปไหนก็ไม่รู้
ไม่มารับผมหน้าห้องผ่าตัดเลย แต่ผมมารู้ที่หลังว่าพ่อผมวิ่งวุ่นเรื่องหลักฐานเอกสารการเกิดของผม (OK ให้อภัย) แต่พ่อผมก็ไปขอพยาบาลในห้องคลอดขอดูหน้าผมก่อนใครเลย (พอออกมาผมก็ต้องเข้าตู้อบก่อน 2 ชั่วโมงครับ)

พอพ่อผมเห็นหน้าผมก็น้ำตาคลอ ดีใจใหญ่เลย แล้วก็ถ่ายรูปไปให้แม่ผมดู
เพราะแม่ผมยังนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงเลย ไม่ค่อยได้สติเพราะต้องผ่าผมออกมา
เนื่องจากผมไม่ยอมเล่นกายกรรมตีลังกาเอาหัวลงเหมือนกับคนอื่นเขา

พอผมออกมาผมก็โดนเจาะเลือดตั้งแต่อยู่ในห้องผ่าตัดแล้ว
ผมเจ็บจังแต่ผมเก่งครับผมไม่ร้องหรอก น้ำตาสักเม็ดก็ไม่ให้เห็น
พอสัก บ่าย ๆ คุณพยาบาลคนสวยก็พาผมออกมาจากตู้อบ
มาให้แม่ผมเลี้ยงผม ซึ่งตอนนี้คุณแม่ก็รู้สึกตัวแล้ว (ก่อนแม่รู้สึกตัวก็เพ้อถึงคุณปู่ผมที่เสียไปแล้วก่อนเห็นหน้าผม คุณพ่อ กับคุณย่าน้ำตาไหลเลยเพราะคิดถึงคุณปู่) พอผมมาถึงคุณพ่อผมเป็นคนอุ้มผมคนแรกเลยแล้วก็ต้องส่งให้คุณย่าเพราะพ่อผมยังอุ้มผมไม่ค่อยเป็นเลย เก้ ๆ กัง ๆ (คุณพ่อมือใหม่ก็งี้แหละ)

คุณพ่อผมเป็นตื่นเต้นที่สุดเลย ไม่ยอมกินข้าวกินปลาตั้งแต่เที่ยงจน 4 ทุ่ม
จนกระทั่งส่งผมเข้าห้องพิเศษแล้วถึงกลับบ้านไปกินข้าวได้
เล่ามาตั้งนานชักเหนื่อยแล้ว
อากาศข้างนอกไม่เหมือนในท้องของแม่ผมเลย
อยู่ในท้องแม่ผมสบ๊าย สบาย แต่ตอนนี้ผมง่วงแล้วครับขอตัวไปนอนก่อนนะครับ