คุณยายมาแล้วครับ

หลังจากที่คุณยายกลับไปหาหมอมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วปล่อยให้พ่อกับแม่ของผม
เลี้ยงผมกันอยู่ 2 คน วันนี้คุณยายมาแล้วครับ

อ้อคราวที่แล้วลืมบอกไปครับคุณพยาบาลวัดน้ำหนักผมได้ 2680 ขึ้นมาตั้ง 2 ขีด
สูงได้ 47.5 แล้วครับ เดือนเดียวสูงได้เร็วดีจังเลยครับ
เดี๋ยวไปหาหมอคราวหน้าจะมาบอกว่าหุ่นผมเป็นยังไงแล้วนะครับ
แต่รับรองผมไม่อ้วนเหมือนพ่อผมแน่ ๆ ครับ

หลังฉีดยา

หลังจากที่ผมโดนฉีดยามาเมื่อวันอังคาร
2 - 3 วันนี้ผมไม่ค่อยได้นอนตอนกลางวันเลยครับ
เมื่อวันก่อนนี้ผมก็ไม่ได้อึ แต่พอเมื่อวานนี้คุณแม่ใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดถ้าผมไม่อึ
ก็คือกินลูกแก้วมังกรครับ พอสักบ่าย ๆ เห็นผลเลยครับ
ผมอึออกมาแล้วครับ แม่ผมต้องใช้ผ้าอ้อมตั้ง 6 ผืนแนะ

แล้วก็โทรไปเล่าให้พ่อผมฟัง คุณพ่อน้ำตาเล็ดเลยเพราะสงสารตัวเอง
(ก็คุณพ่อมีหน้าที่ซักผ้าอ้อมของผมนี้ครับ)

ผมโดนฉีดวัคซีนแล้วครับ

วันอังคารที่ผ่านมาคุณพ่อ กับคุณแม่พาผมไปฉีดยาที่โรงพยาบาลครับ
วันนี้ผมง้อแง้นิดหน่อยก็มันเจ็บนี้หนา

คุณแม่ผมไม่ยอมดูผมโดนฉีดยาเลยเดินหนีไปเพราะกลัวร้องไห้
ต้องให้คุณพ่อจับผมเอาไว้ เพราะคุณหมอเขาต้องฉีดยาที่หน้าขาของผม

พอผมโดนฉีดยาเสร็จคุณแม่ก็ปลอบใจด้วยการให้ผมกินนมแล้วก็กลับมาบ้านกัน
วันนี้ผมไข้ขึ้นหน่อยหนึ่ง ผมก็เลยงอแง้เป็นพิเศษ
คุณแม่ผมไม่ได้นอนกลางวันเลย
คุณพ่อผมก็ห่วงผมจังเลย โทรมาหาผมกับแม่บ่อย ๆ

คุณพ่อไม่ฉะบาย

คุณพ่อผมไม่ฉะบายครับ
โดนคุณแม่สั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ผมเลย
เดี๋ยวผมติดไข้หวัดจากคุณพ่อ

ผมเหงานะเนี้ย คุณพ่ออดเล่นกับผมเลย

เดี๋ยวพรุ่งนี้(วันอังคาร) ผมต้องไปโดนฉีดวัคซีนพ่อจะพาผมไปครับ
ก็พอดีแหละ คุณพ่อจะได้ไปหาหมอด้วยเลย

ผมอายุได้ 1 เดือนแล้วครับ

วันที่ 8 กรกฎาคม 2550

วันนี้ผมอายุครบ เดือนแล้วครับ คุณย่า คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่
ก็เลยจับผมโกนผมไฟ ก่อนหน้านี้คุณพ่อต้องเตรียมของเยอะแยะเลย
คุณย่าให้ต้มไข่เป็ดแล้วย้อมสีแดง เตรียมส้ม เตรียมซองแดงเอาไว้ใส่ผมของผมเวลาโกนแล้ว
มีดโกนหนวด น้ำร้อน แชมพูสระผม

แถมพอตอนเช้าก็ต้องไปตักบาทร ไปไหว้ที่ศาลเจ้าฝากตัวผมเป็นลูกหลาน
พอ 10.06 ก็เริ่มโกนกันแล้วคุณย่าลงมือก่อนเป็นคนแรกเลย
ก่อนหน้านี้คุณแม่ให้ผมกินนมอิ่มแล้วผมก็หลับเลยครับ
ใครจะทำอะไรผมไม่สนใจผมหลับอย่างเดียวเลยจนผ่านไปสักพักก็ให้คุณยายโกนบ้าง
แล้วก็ถึงคิวคุณพ่อ คุณพ่อโกนหัวผมซะเกือบหมดหัวเลย แล้วแม่ผมก็โกนต่อไป

แต่พอสักพักพอคุณพ่อโกนไปจนถึงท้ายทอยของผมก็ตื่นขึ้นมาประท้วงแล้วครับ
แหม่ก็กะจะโกนหัวผมหมดเลยหรือไง ไว้หางเต่าให้ผมสักหน่อยสิ
พลพรรคนักโกน ก็เลยต้องหยุดกันไป
แล้วก็พาผมไปอาบน้ำล้างผม ที่ติดอยู่ออก

เออ วันนี้ผมได้ไปเที่ยวบ้านคุณย่าด้วย ผมไปโดนอาแปะแกล้ง เอาป้ายราคา 20 บาทมาแปะที่หัวผม
แล้วก็วางไว้ที่ตู้กระจกหน้าร้าน แต่ผมไม่สนใจหรอกผมหลับสนิทเลยครับผมเหนื่อยนิ

แล้วก็วันนี้ผมได้ไปไหว้คุณปู่ด้วย คุณปู่เสียไปแล้วก่อนผมเกิดในท้องแม่ได้หน่อยหนึ่ง
ตอนที่คุณพ่ออุ้มผมไปไหว้คุณปู่ คุณพ่อผมน้ำตาซึมเลย คิดถึงคุณปู่
ถ้าคุณปู่ยังอยู่ตอนนี้ก็คงจะอุ้มผมไปเที่ยวไหนต่อไหนแล้ว

คุณแม่ผมกับคุณย่าก็คงจะคิดถึงคุณปู่เหมือนกันเพราะเห็นเงียบ ๆ ไป
ตอนที่คุณพ่อกำลังพิมพ์แทนผมอยู่นี่ คุณพ่อก็น้ำตาซึม ๆ อยู่เรื่อย ๆ เลย

คุณยายผมผมกลับมาแล้ว

หลังจากที่คุณยายผมกลับไปบ้านไปทำธุระ
วันนี้คุณยายก็กลับมาหาผมแล้วครับ
หลังจากปล่อยให้พ่อกับแม่ผมวุ่นกันอยู่ 2 คน

แล้วเมื่อเช้าคุณพ่อกว่าจะมาทำงานได้ก็ตกรถไปตั้งแต่ 7.30 - 9.00 ไม่มีรถมาเลย
คุณพ่อก็เลยไปทำงานสายครับ สายไปตั้ง 1 ชั่วโมงแน่ะ

วันนี้ผมไม่อยากนอนเลยครับผมหิวจัง
ผมดูดนมแม่ทั้งวันเลย ดีที่ว่าคุณยายมาแล้วไม่อย่างงั้น
แม่ผมไม่ต้องเป็นอันทำอะไรแน่ ขายของก็คงไม่ได้ขายแน่เลย

วันนี้ผมลืมตาดูโลกได้ครบ 24 วันแล้วอีก 6 วันผมก็จะได้โกนผมไฟแล้วตื่นเต้นจัง
แต่ใครจะรู้ไหมหนอ คุณพ่อเขาตื่นเต้นกว่าผมอีก

พ่อผมเนี้ยเขาแปลก ๆ นะครับ บางครั้งก็ร้องเพลงให้ผมฟัง บางครั้งก็ท่องสูตรคูณให้ผมฟัง
วันนี้ท่าทางแม่ผมจะรำคาญแทนผมก็เลยให้พ่อไปทำงานอย่างอื่น

ผมไม่สบายครับ แง้ แง้

วันที่ 29 มิถุนายน 2550

แง้ แง้ ผมไม่สบายครับ

ผมแสบตรงขาหนีบของผมจังเลยฉี่ของผมมันมาโดนตรงนี่ทีไรผมร้องไห้จ้าทุกครั้งเลย
ก็พ่อกับแม่ผมไม่ค่อยเช็คตรงขอหนีบของผมให้แห้งนิครับ

คุณพ่อก็ร้อนใจมากเลยกล้วผมทรมาน (ก็มันแสบนี้ครับ)
ตั้งแต่เช้ามาผมไม่นอนเลยก็เวลาผมเคริ้ม ๆ ผมก็ฉี่
พอผมโดนฉี่ผมก็แสบสิครับร้องไห้จ้าเลย

พ่อผมก็เลยขอความช่วยเหลือจากพี่ ๆ ชาวพันทิพย์
ให้ช่วยเหลือผม ก็ผมลูกคนแรกนิครับ คุณพ่อคุณแม่ก็เป็นกังวล
ถ้าคนที่สองล่ะก็รักษาได้สบายหายห่วง
พอตอนเย็น ๆ ป้าจอยก็โทรหาคุณแม่ให้ใช้แป้งโยคี
ป้าผมถนัดครับเรื่องทฤษฎีแต่ปฏิบัติยังไม่เคย ก็ป้าจอยของผมยังไม่มีลูกนิครับ
ผมก็เลยเป็นหลานชายคนโปรดของป้าจอยไปซะเลย
และแล้วแป้งโยคีก็ถูกโรยที่ขาของผมตามที่คุณพ่อคุณแม่เห็นชอบแหละครับ
เมื่อคืนก็เลยนอนสบายไม่แสบขาตอนนี้แผลผมแห้งบ้างแล้วนะครับ

พอวันนี้แม่พาผมไปอาบน้ำผมตกใจนิดหน่อยเพราะว่าเจ้าตัวเล็กของผมโดนน้ำ
แต่ก็ขาผมก็ดีขึ้นแล้วครับ ได้พ่อกับแม่ช่วยผมไว้ไม่งั้นผมแย่แน่

คุณพ่อมารับผมกลับบ้านครับ

วันที่ 23 มิถุนายน 2550

วันนี้คุณพ่อไปรับผมที่บ้านคุณตาคุณยาย เพราะอดใจไว้ไม่ไหวแล้วคิดถึงผมจัด เพราะระหว่างที่ผมอยู่ที่บ้านคุณตาคุณยาย คุณพ่อโดนแม่ผมแกล้งเวลาที่พ่อโทรไปหาผม แม่ผมก็ชอบเล่าวีรกรรมของผมให้พ่อฟัง แล้วก็มีการให้ฟังเสียงอันไพเราะของผมด้วย ทำให้พ่อคิดถึงผมสุด ๆ ไปเลยแต่ก็อย่างว่าละ เพราะพ่อต้องหาเงินเลี้ยงผมนี้ครับก็เลยต้องอดทนเข้าไว้

วันนี้คุณพ่อนัดกับรถเขาไว้ตอน 9.00 น. แต่เนื่องพ่อผมมาเร็วกว่ากำหนดก็เลยต้องรอรถอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมง พอรถมาคุณพ่อก็มารับผมที่บ้านคุณตาคุณยาย

คุณตาแต่งตัวหล่อรอส่งผมเลย จริง ๆ คุณตาก็ไม่อยากให้ผมมาหรอกครับ
พอ 10.30 น. พ่อก็ให้ผมกลับบ้านเลยเพราะเดี๋ยวจะถึงบ้านที่สมอทอดช้าเกินไป
พอมาถึงสมอทอด คุณย่าก็มารับผมเลยครับแล้วก็ให้คุณพ่อผมไปไหว้พระในบ้านก่อน
พอตอนบ่าย 2 อาเหล่าโกว้ก็มาพอดีเลย อาเหล่าโกว้ก็พาพ่อผมไปซื้อมาให้ผมเยอะแยะเลยครับ

แล้ววันรุ่งขึ้นอาเหล่าโกว้ก็กลับไปปากน้ำเพราะมีธุระต้องไปทำ
วันนี้ผมเหนื่อยจังมีคนมาเยี่ยมผมทั้งวันเลย วันนี้ผมง่วงจังผมนอนยาวจนถึงเช้าเลย
เปลี่ยนผ้าอ้อมแค่ครั้งเดียวเอง

วันหลังผมจะมาเล่าเรื่องราวก่อนหน้าที่ผมจะเกิดมา ตอนที่พ่อกับแม่ผมเตรียมของกับตอนบำรุงผม
ตอนผมอยู่ในท้องมาให้ทุกท่านได้อ่านกันนะครับ

ไปเที่ยวบ้านคุณตาคุณยาย

วันที่ 12 มิถุนายน 2550

หลังจากที่ผมออกมาดูโลกได้ 5 วันก็ได้เวลาที่ผมกับแม่จะกลับบ้านแล้วครับเมื่อวานนี้พ่อผมไปแจ้งเกิดที่เทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ แล้วก็เอาชื่อของผมเข้าทะเบียนบ้านที่สมอทอดแล้วก็กลับมาหาผมที่โรงพยาบาลนอนกับแม่แล้วก็ผม พอหมอมาบอกว่าผมกับแม่กลับบ้านได้พ่อกับยายก็เตรียมของใหญ่เลยครับพ่อผมบอกว่าของเยอะมาก ตอนมามีแค่ตะกร้าใบเดียวเองผมไปถึงบ้านคุณยายคุณตาตอน 11.30 น. คุณพ่อกับคุณยายนั่งไปที่กะบะหลังรถพอถึงบ้านคุณตาคุณยาย ขาคุณพ่อของผมไหม้เลย (ก็อยากใส่กางเกงขาสั้นเองนิครับ)

พอมาถึงบ้านคุณตาคุณยายผมก็เนื้อหอมยิ่งกว่าเดิมอีก คุณตา ลุงเดช ป้าจอย มาหาผมไม่เว้นแต่ละวันทุกวันต้องหอมผมก่อนไปทำงาน แล้วก็พอกลับมาจากทำงานก็หอมผมจนแก้มผมช้ำไปหมดแล้วแต่ไม่เป็นไรหรอกครับก็ทุกคนเขารักผมนี้ครับ

พอตอน 16.30 น. พ่อผมก็ต้องกลับไปบ้านแล้วเพราะในวันรุ่งขึ้นต้องไปทำงานต่อ

หลังจากหยุดมาดูแลผมกับแม่หลายวันแล้ว คุณพ่อไม่อยากกลับบ้านเลยง้อแง้ ดูผมแล้วดูผมอีก อยากอุ้มก็อยากอุ้มแต่ก็ยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ดี

พอลุงเดชไปส่งคุณพ่อ ผมกับคุณแม่ก็ต้องอยู่กับคุณตาคุณยาย เพื่อพักฟื้นตัวกันคุณพ่อผมโทรมาหาผมทุกวันเลย คุณแม่ก็เล่าวีรกรรมเด็ด ๆ ของผมให้คุณพ่อฟังอยู่เรื่อย ๆไม่ว่าจะเป็นตอนที่ผมถีบตัวของผมเองจนกระเด็นไปตั้ง 10 - 20 ซม. แน่ะ หรือตอนที่ผมฉี่พุ่งปี้ด ๆ จนถูกป้าจอย
หรือตอนที่ผมยิ้มเก่ง หัวเราะได้ เป็นยังไงล่ะครับวีรกรรมผมเด็ดไหมล่ะครับ